Jimi Hendrix – Legenda gitary

Jimi Hendrix – Legenda gitary

Czołem Gitarowi Maniacy! W dzisiejszym podcaście z cyklu Legendy Gitary – Jimi Hendrix. Postać, której nie trzeba przedstawiać prawdopodobnie
żadnemu gitarzyście elektrycznemu. Jednocześnie postać, która bez wątpienia wpłynęła na kształt rozwoju rockowej gitary i zainspirowała wielu.

Czy można dzieje gitary elektrycznej podzielić na te przed i po Hendixie? Wg mnie tak. Zwłaszcza jeśli chodzi o gitarę rockową i uzyskiwane
w jej ramach techniki i brzmienia. Jeśli jeszcze nie subskrybujesz tego kanału to gorąco do tego zachęcam. Możesz rozważyć także wspieranie
mojego kanału np. na Patronite. Zaczynamy!

James Marshall Hendrix urodził się 27 listopada 1942 roku w Seattle, w stanie Washington jako Johnny Allen Hendrix. Jego ojciec James Allen Ross Hendrix był w tym czasie wojskowym, stacjonującym w bazie Fort Rucker w Alabamie. Matka Lucille miała wtedy 17 lat. Babcia Jimiego Nora Moore była pół Indianką pół Irlandką. Matka pod nieobecność ojca Jimiego zostawiała go pod opieką swoim znajomym z Seattle i Berkeley, czasem go odwiedzając, czasem zabierając pod opiekę na kilka dni. Później opiekę nad Jimim przejął jego ojciec. To właśnie wtedy zmienił mu imiona na James Marshall – zresztą na cześć swojego zmarłego brata Marshalla Hendrixa. Jimi miał trzech braci: Leona, Josepha i Alphreda, oraz siostry Pamelę i Kathy. Pod koniec życia jego ojciec Al wyprze się wszystkich dzieci oprócz Jimiego.

Pierwszym instrumentem na którym grał Jimi była harmonijka ustna. Dostał ją w 1947 roku. Jego myśli podążały jednak w stronę gitary:

„Zawsze, kiedy wychodziłem, kazałem mu sprzątać sypialnię. Kiedy wracałem, znajdowałem przy łóżku mnóstwo witek z miotły. Pytałem go: „Nie zamiotłeś podłogi?” A on mówił, że zamiótł. Później odkryłem, że siadał przy łóżku i szarpał miotłę jakby grał na gitarze.”

Al Hendrix

Jimi Hendrix był leworęczny. Pierwszą gitarę Jimi kupił w wieku 14 lat. Była to gitara akustyczna. Był kompletnym samoukiem. Ćwiczył bezustannie. Latem 1959 ojciec sprezentował mu pierwszą gitarę elektryczną. W tamtym czasie Jimi uczył sie dobrze, a jedynym jego słabym stopniem było „F” z muzyki.

Jimi grał w miejscowych zespołach. Interesował się bluesem m.in Muddym Watersem i BB Kingiem ale także Elvisem Presleyem i Rayem Charlesem. Rodzina regularnie przeprowadzała się przez co Jimi wielokrotnie zmieniał szkoły. Równie często zmieniał zespoły ponieważ ze względu na łamanie konwencji najczęściej był z nich wyrzucany.

Pierwszy koncert Jimiego odbył się w podziemiach synagogi z której to wyrzucono go za zbyt dzikie popisy i grę.

1961 – Hendrix zostaje wcielony do armii Stanów Zjednoczonych, co po części było wynikiem chęci uniknięcia kary pozbawienia wolności za jazdy kradzionymi samochodami. Po jednym ze skoków spadochronowych Hendrix doznaje urazu kregosłupa przez co zostaje ze służby zwolniony.

Poznany w wojsku przyjaciel Billy Cox i Hendrix przenoszą się razem w pobliże Clarksville w stanie Tennessee. Tamże występowali pod nazwą The King Kasuals.

1964 – Hendrix przenosi się do Nowego Yorku gdzie dwa lata później w Cafe Wha? odkrywa go Chas Chandler. Jimi Występował tam jako Jimmi James z zespołem BLUE FLAMES. Wcześniej Jimi akompaniował innym artystom takim jak Isley Brothers czy Willsonowi Picketowi. Miał za sobą również współpracę z takimi muzykami jak Curtis Knight, John Hammond Junior, czy Ike i Tina Turner.

Chandler (basista THE ANIMALS) wraz z Mikiem Jefferym zostają manadżerami Jimiego.

„Byłem oszołomiony. Nigdy czegoś takiego nie słyszałem. Nie wiedziałem nawet skąd się wywodzi w sensie muzycznym, bo nie grał żadnego ze swoich utworów…
… za każdym razem gdy przypatrywałem się jak gra – nie mogłem dojść co robi. Gapiłem się, gapiłem i gapiłem nie pojmując pozycji jego dłoni. Jego kciuk był tak wielki, dłonie tak przerośnięte… nic nie wyglądało normalnie. Nawet wtedy gdy grał piosenki jak Rolling Stone, do których znałem akordy, nie potrafiłem powiązać tego, co robił z dłońmi, z tym co słyszałem.”

Mike Bloomfield

Fot. Original photographer unknown – Public Domain

Chandler zaproponował Hendrixowi wyjazd do Londynu. Hendrix się zgodził pod warunkiem, że pozna Erica Claptona. Na miejscu Chandler szybko skompletował skład na wzór grupy CREAM , a więc zespół gdzie wokalistą jest jeden z instrumentalistów. Na bębnach grał Mitch Mitchell a na basie Noel Redding. Zespół został ochrzczony THE JIMI HENDRIX EXPERIENCE.

Bardzo szybko spełniło się także marzenie Jimiego, aby zagrać z Claptonem. Podczas jednego z jamów zagrali razem utwór Howlin Wolfa. Clapton był oczarowany Hendrixem.

1966 – Debiut tria THE JIMI HENDRIX EXPERIENCE miał miejsce 18 października 1966 roku w sali paryskiej Olimpii przed pietnastotysięczną publicznością. Londyński debiut miał kilka dni później przed koncertem grupy CREAM.

„Czasami skaczę po niej, czasami dociskam mocno struny i szoruję nimi po progach Im mocniej to robię, tym głośniej gitara zawodzi.
Czasami ocieram nią o wzmacniacz, siadam na niej, gram zębami,
czasem też nachodzi mnie na scenie, że dobrze byłoby trącać struny łokciem”

Jimi Hendrix

2 grudnia 1966 zostaje wydany pierwszy singiel grupy z utworami Hey Joe i Stone Free. Stone Free był pierwszą nagraną kompozycją Hendrixa. Hey Joe natomiast pierwotnie była nagrana przez zespół The Leaves. Tekst utworu opowiada historię mężczyzny, który z bronią w ręku zmierza w stronę kobiety.
Chce ją zastrzelić za zdradę. Następnie robi to i ucieka do Meksyku.

1967 – Zostaje wydany pierwszy album studyjny The Jimi Hendrix Experience „Are You Experienced” po latach uznany za najlepszy debiut rockowy wszechczasów, a nawet najlepszy album rockowy wszechczasów.

Na uwagę zasługuje nie tylko gra samego Hendrixa, aranże i klarowność kompozycji. Na pierwszy plan wybija się równie często gra Mitcha Mitchella, perkusisty, który brzmieniem nawiązuje do jazzowego mistrza Elvina Jonesa. W utworze Manic Depression niemal gra solo przez cały utwór, a jednak nie jest to męczące – jest równie ważny w utworze jak Jimi.

Album Are You Experienced został wydany w wersji brytyjskiej i amerykańskiej, które różniły się niektórymi detalami np. znak zapytania dodany do tytułu w amerykańskiej werji i różne okładki.

W Europie zespół cieszył się spora popularnością. Inaczej było w USA, ale do czasu festiwalu w Monterey w 1967, który wszystko zmienił. Po tym koncercie zespół dostał mnóstwo ofert koncertów do zagrania w Stanach.

1 grudnia 1967 w Wielkiej Brytanii, a 15 stycznia 1968 w Stanach wydana zostaje płyta Axis: Bold As Love nagrana w studiach Olympic. To na tej płycie pojawia się słynny Little Wing. Hendrix przestraja gitarę do Es, czyli o pól tonu niżej.

1967 i 68 to nieprawdopodobna wręcz ilość zagranych koncertów m.in w Stanach, Wielkiej Brytanii, Szwecji Włoszech i Francji, a także prace nad płytą Electric Ladyland.

25 Października 1968 roku wychodzi trzeci i ostatni album grupy The Jimi Hendrix Experience na którym znajduje się między innymi słynny „All Along the Watchtower” nagrania do dwupłytowego Electric Ladyland miały miejsce w Olympic Studios w Londynie. Album ten uznawany jest często za szczytowe osiągnięcie Hendrixa.

Tymczasem w 1969 roku Hendrix wystąpił na festiwalu Woodstock w składzie: Billy Cox – bas, Mitch Mitchell – bębny. To tam brawurowo wykonał The Star Spangled Banner, hymn USA którego melodię przeplótł z apokaliptycznymi efektami dźwiękowymi mogącymi kojarzyć się z przemocą i agresją wojsk Stanów Zjednocznonych. Dźwięki, które Hendrix wydobywał ze swojego Fendera Stratocastera, były dosłownie muzycznym odtworzeniem trwającej wtedy wojny w Wietnamie.

31 grudnia 1969 i 1 stycznia 1970 roku miały miejsce koncerty w Filmore East w Nowym Jorku. Podczas tych koncertów Hendrix przedstawił muzykę zróżnicowaną stylistycznie z elementami styli soul i funk. Z tych koncertów wydano płytę „Band Of Gypsys”.

W kwietniu 1970 roku The Jimi Hendrix Experience reaktywuje się podczas koncertu w Los Angeles Forum. Skład to Jimi Hendrix, Mitch Mitchell i Billy Cox.

Latem 1970 roku Hendrix wchodzi do swojego wymarzonego studia w Nowym Jorku. W Electric Lady Studios Hendrix eksperymentował ze wszystkimi dostępnymi na tamten czas efektami gitarowymi i innymi studyjnymi nowinkami technicznymi.

30 sierpnia zespół rozpoczał europejską trasę pierwszy koncert dając na wyspie White. Forma Jimiego była mocno uzależniona od ilości przyjętego alkoholu i narkotyków. Podczas koncertu w Danii Hendrix zasłabł. Wtedy też padły słowa mrożące publiczność:

„Umarłem już dawno, dawno temu”

17 września 1970 roku Hendrix wybrał się wraz ze swoją dziewczyną Moniką Dannerman na jam session do klubu Ronniego Scotta. Tego wieczoru nie szło mu najlepiej. Później para wylądowała jeszcze na 2 imprezach by w końcu trafić do lokum Moniki około 3:00 nad ranem. Hendrix z powodu zażytych wcześniej środków nie mógł zasnąć.

Prawdopodobnie zażycie zbyt dużej ilości tabletek nasennych w połączeniu z wcześniej przyjętymi używkami spowodowały zakrztuszenie się Hendrixa własnymi wymiocinami, a w rezultacie jego śmierć rankiem 18 września 1970 roku.

Po jego śmierci krążyły rozmaite teorie spiskowe łącznie z zabójstwem, lecz kolejne śledztwa dotyczące tej sprawy były umażane. Ostatnie miało miejsce w 1994 roku.

MUZYKA

Muzyka Hendrixa była na tamten czas szokująca, a wpływ Hendrixa na kolejne pokolenia gitarzystów niewątpliwy. Wielu gitarzystów próbowało i próbuje naśladować styl Hendrixa. Było też wielu, którym się to w mniejszym, lub większym stopniu udawało. Jimi miał swoje patenty techniczne i artylulacyjne.

Znakiem firmowym Hendrixa był Fender Stratocaster, którego większość egzemplarzy była instrumentami praworęcznymi dostosowanymi do potrzeb osoby leworęcznej.

Na koniec posłuchajmy kilku przykładów z twórczości Jimiego do zagrania których zaprosiłem Mateusza.

To już wszystko w dzisiejszym odcinku. Jeśli Wam się podobało to nie zapomnijcie wcisnąć przycisku subskrypcji i do usłyszenia w kolejnych odcinkach Legend Gitary.


Źródła: Gitara i Bas (4/1994) – Janusz Popławski; Ikony Bluesa I Soul – Henry Russell; Wikipedia

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Shopping Cart